شعر شماره 139

نفرتم را قاب مي كنم ...

و بر سر شاخه ي يكي از درختان

حسرتم      

می آ ویزم ........

حسادتم باز هم گل کرد....

وقتی حسرت ونفرتم باهم تر کیب می شوند

عشقم فوران می کند ..

و بعد....

                چشمانم از اشک خیس می شوند..

آنگاه ..

                می بینم که داری دور می شوی ...

3/9/86

شعر شماره 143

بوق _ بوق

زنگ می زنند

دینگ _ دینگ

بوق می زنند ....

                   صدایشان در گوشم زنگ می زند.

مخم اکسید ترشح می کند ....

و صدایم .....

                    در کوهستان ذهنم ..

                                                      می پیچد ...

و من می فهمم ...

                  در این دیار غم

                                              چقدر تنهایم !

3/9/86

شعر شمار ه140

آه . تو را صدا مي زنند ...

لحظه هايم !

          همه ي لحظه هاي رفته و نرفته ....

و تو تنها ....

         براي خفه كردن وز وز زنبور

دستت را تكان مي دهي .........!

3/9/86

شعر شماره 137

من سفره ی دلم را

                برایت پهن کردم ..

صبر نکردی حتی غذاها

                         پایین بروند ..

همانجا روی دلم ...

                               استفراغ کردی..

1/9/86

شعر شماره 135

10 دقیقه تا زنگ مانده ...

ثانیه ها را می شمارم

تا صدای دینگ .... دینگ زنگ ...

                 در این سالن سه طبقه ی مدرسه ی دخترانه ی بنت الهدی

بپیچد...

لعنتی ...عبور ثانیه چقدر سخت است ...

پر از درد و رنج..

                و انتظار ...

آه... نه ...نگو که ....دیر

                                     زنگ می خورد...!

                                                        1/9/86

شعر شماره 183

تازگیها افکارم

                    با صدای بلند فریاد می شوند

ومن ..........خجالت زده

                        به اطرافیانم می نگرم!

                                               23/1/87

شعر شماره 84

شلوغ می کنند

                  دانش آموزان

در این همهمه

ویرم می گیرد

که شعری

به مجموعه ام اضافه کنم

در این همهمه

خودکارم نیز

ویرش می گیرد

                      نمینویسد .

                                       لعنتی!

                                               25/7/86

شعر شماره 25

می چرخم

می چرخم

در هزاره ی  دنیا

در کهکشان ها

در زمین

می افتم

جایی که متولد شدم

صدایی نمی شنوم

دور از حیات است

حرف هایی که می زنم

نباید سخنی گفت

                کسی نیست !                جوابی نخواهد آمد.

                                                          شهریور 86

من  زنم در زمانه ای که ستم بر من زاده می شود . در دوره ای که تنها صدای ضجه های شمع ، خفقان شعر ، تر س قدم بر داشتن ، تر س قلم بر داشتن ، هراس از دست دادن کاکل زیبای زنانه را از آن من می دانند ، من می اندیشم ، به قرن های از دست رفته به ثانیه های سرنوشت ساز و عدالتی که از ستمی زاده نمی شود زیرا رخوت  حتی بر ترس له شدن آدمیان غلبه کرده است ، صدای هیچ حنجره ای به دفاع از خود بلند نمی شود ، هیچ مشتی گره ای برنمی دارد تا گره بگشاید از بند بند  وجود بودن و قدمی برداشته نمی شود ، حتی برای تقسیم نان برای خوردن ، زیرا پایی که راه نمی رود نای نان خوردن ندارد  ، زاده شده ام در شبی ، روزی ، در لحظه ای مثل همه ی انسان ها ، اما ، من متفاوتم و صدای احساسم بلندتر از وجودم و صدای دلتنگی ام سنگین تر از گوش کسانی است که کنارم تنها به زن بودنم می اندیشند ، متفاوتم زیرا وام نمی دهم غرورم را و تسلیم نمی کنم شعورم را در هیچ لحظه ای و به هیچ بهایی ، آرزو نمی کنم که در زمانه ای دیگر زاده می شدم .از گذشته می دانم و به آینده اطمینانی نیست ،همیشه نا امیدی را چون  زباله ای به دور می اندازم و خسته نیستم حتی در زمانه ای که ستم برای من زاده می شود و ستمگر نمی شوم ، نه از آن رو که توانم نیست ، نه از آن رو که ضعفم بر قدرتم غلبه می کند ، از آن رو که زنم ، متفاوت ، فکر می کنم و به عدالت می اندیشم .......   .

                                                                                                               چنگیز ...